De heren van AutoWeek hadden wat overtollig rubber op hun banden zitten en daar wilden ze graag van af. Gelukkig hebben we de beelden nog!

Na lekker uitgeslapen te hebben moest het team even overleggen: blijven we nog een dagje plakken of gaan we naar huis? Voor sommigen van ons moest maandag helaas alweer gewerkt worden, dus veel langer vakantie vieren zat er niet in. Na het ontbijt waren we er uit: we gaan naar huis aangezien er nog meer slecht weer in de loop van de dag was voorspeld.

Terwijl we het nog zonnige Bardolino achter ons lieten hebben we koers gezet richting Nederland. De rit was onnoemenswaardig tot we in de buurt van de Gotthard-tunnel kwamen. Vast in de beruchte files voor deze 16 kilometer lange tunnel, hoorden we op het 27MC-bakkie dat de heren van The Dude’s verderop ook vast stonden. Na wat manoeuvres stonden we naast elkaar en begon de ongein met balletjespistolen en gastoeters. Bij de pomp voor de tunnel moesten we even stoppen aangezien de uitlaat van de dudes ongemerkt probeerde te ontsnappen tussen alle pret door.

Na de Gotthard-tunnel namen we afscheid en vervolgden we onze weg terwijl  de kilometers verdwenen als sneeuw voor de zon. Rond een uur of drie op de zondagochtend waren we veilig aangekomen voor het huis van Daniël en Bianca in Amstelveen.

Om de hele run samen te vatten in een woord: supergaaf! Onze dank gaat uit naar Bram en Wilfred, bestuurders van de Stichting Carbage Run, voor het mogelijk maken van deze onvergetelijke ervaring. De andere teams: bedankt voor alle lol en mooie verhalen! Tenslotte willen we onze sponsoren graag bedanken voor hun steun: Garage van den Akker, tesa, Quintas, en het CHDR.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Vreugde en verdriet: de laatste dag van de Carbage Run was aangebroken. Omdat het de bedoeling was dat we op tijd aankwamen, had de organisatie haar openingstijden met een half uur vervroegd bij de startlocatie in Villach. Ook de opdracht was er op aangepast: in plaats van het zoeken van ouwe meuk of obscure fotolocaties, werden er vragen gesteld die (enigszins) met de route te maken hebben. Uit het blote hoofd, want het opdrachtformulier is alweer ingeleverd:

• Een zanger is bekend geworden met een hit over de Brennerpas. Wat is de voornaam van zijn vrouw?
• Wat is de lengte van de Nockalmstraße, van tolpoort tot tolpoort?
• Wie is als eerste omgekomen bij de eerste bom die de geallieerden op Berlijn hebben gedropt in de tweede wereldoorlog?
• Als je de routes hebt gereden die we hebben bedacht, ben je afgelopen paar dagen vlak langs een Porsche museum gereden. In welke plaats is dit museum te vinden?
• In Polen zijn we gefinisht bij het Olympisch stadion. Wanneer zijn de Olympische spelen in Polen gehouden?

Na de vorige dag hadden we gedacht dat het wel mee zou vallen met de hoeveelheid steile weggetjes en haarspeldbochten. Al snel bleek echter dat we er ook deze dag weer aan mochten geloven, zij het minder extreem dan de Nockalmstraße. Al snel waren we in Italië, waar we weer mochten genieten van prachtige uitzichten langs de route. Uiteraard hebben we een authentieke Italiaanse pizza veroberd met de lunch en op een gegeven moment konden we op de autostrade doorplanken richting de finishlocatie in Bardolino. Na ingecheckt te hebben in ons hotel konden we wandelen naar de finislocatie: danceclub Hollywood!

Danceclub Hollywood is een grote villa, omgebouwd tot exclusieve nachtclub. De sfeer was top: het weer was goed: eten voldoende aanwezig, het bier vloeide rijkelijk (zij het langzaam, kleine fusten met te weinig druk), mensen waren met kleding en al in het zwembad gesprongen, alle ingrediënten voor een spetterend feest waren aanwezig.

Helaas werd dit in letterlijke vorm waarheid: een wolkbreuk joeg de zwoele zomeravondsfeer weg en mensen moesten snel schuilen om niet doorweekt te raken. De carbagerunners lieten zich niet kennen en kletsten gezellig door onder afdakjes en parasols, ook al waaiden deze om. Uiteindelijk had de organisatie de mensen van de Hollywood zo ver gekregen om de prijsuitreikingen binnen te kunnen houden.

Allereerste de originaliteitprijs, waar 185 stemmen voor zijn uitgebracht. De skihut op wielen van de Fun Loving Criminals ging er met een cheque van 500 euro vandoor. Ook waren er drie prijzen voor de teams met de meeste verdiende punten. De top tien lag qua punten zo dicht tegen elkaar dat de rangorde mede bepaald werd door hoeveel dagen het duurde voordat een team de eerste fout maakte bij het uitvoeren van de opdrachten. De top drie bestond uit Team G, Mac Attacks en de Turbo Chicks, die respectievelijk een prijs in ontvangst mochten nemen van 1000, 500 en 250 euro. Natuurlijk heeft ook iedereen die de eindstreep gehaald heeft gewonnen: een unieke ervaring met heel veel lol. Namens Team Duct Tape: gefeliciteerd!

Inmiddels was het weer opgeklaard en was het bijna tien uur: de club was niet meer exclusief het domein van de carbagerunners en er zouden ook andere gasten binnen komen druppelen. Kennelijk waren de Italianen de Oudhollandse gezelligheid zat, want we werden onvriendelijk naar buiten gewerkt om de boel even schoon te maken. Na tien uur werden ook de normale prijzen van de Hollywood gehanteerd en verdrievoudigde de bierprijs naar zes euro voor een fluitje. Velen bedankten voor deze combinatie van omstandigheden en gingen in Bardolino op zoek naar gezelligheid. Bij de Blanka, vlak om de hoek van ons hotel, kwamen we nog veel deelnemers tegen die een afzakkertje zijn gaan halen. Het werd laat, later en sluitingstijd: kruipend gingen Bart en Robin uiteindelijk terug naar hun bed.

PS. We hebben wat problemen gehad met de live tracking op de volg ons-pagina. In de bergen was er slechte ontvangst van GPS en GSM-signalen, waardoor het niet helemaal werkte zoals we wilden. Gelukkig hebben we de foto’s nog, en binnenkort de filmpjes!

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Na het verblijf in ons prachtige strafkampkrot chaletje in Slowakije zijn we snel op weg gegaan. Bij de startlocatie – een parkeerterrein, niet het Poolse parlementskasteel dat de avond ervoor als finish dienst deed – hebben we snel de opdracht opgehaald en zijn we op zoek gegaan naar ontbijt en een douche, dat we bij het eerste tankstation over de Oostenrijkse grens vonden.

De organisatie had een mooie route uitgestippeld die ons langs allerlei bergweggetjes zou nemen met mooie uitzichten. Deze schoonheid bleek met een prijs te komen: hellingen en dalingen tot 23% zouden hun tol gaan eisen op mening carbagerunner. Over de capriolen die uitgehaald zijn op de Nockalmstraße zal nog lang nagepraat worden door de deelnemers.

De opdracht vereiste dat we de door de organisatie uitgestippelde route zouden volgen. Elk team kreeg een blaadje mee waar vijf uitsneden van foto’s op stonden. De opdracht: zoek uit waar de uitsnede bij hoort en maak een foto van wat er om heen te zien is. Onze uitsneden waren:

• ‘Fam. Kaiser – 62’
  Bordje dat wees naar het huis van deze familie, gevonden langs de weg.
• ‘Dr. Rosian’
  Gevonden door te vragen bij een lokaal restaurant, het bleek de tandarts van de kok te zijn en die kon ons precies vertellen waar zijn praktijk te vinden was.
• Een afbeelding van Jezus aan het kruis
  Langs de weg begonnen opeens kleine kapelachtige constructies op te duiken met Christelijke afbeeldingen. Na een paar keer voor niets te zijn gestopt of gekeerd hadden we de juiste te pakken.
• Een fles Gurktaler
  Deze kruidenbitter hebben we niet gevonden zoals uitgesneden, maar wel gewoon in een restaurant. Helaas was die foto geen puntjes waard.
• ‘Plakatieren verboten’
  Dit bordje zat een hutje na een brug.

Na de opdrachtroute was het voor ons tijd om de Nockalmstraße te bedwingen. Deze tolweg is 35 kilometer lang, kent 53 haarspeldbochten en een maximale hoogte van 2049 meter. Vlak voor de afslag kwamen we de Fun Loving Criminals tegen, die met hun rijdende kroeg de helling niet konden bedwingen en onder het genot van goudgele rakkers op de brandweer aan het wachten waren. De heren van Pace Car reden achter ons aan, aangezien hun verlichting alleen in dim of groot wilde. De nacht begon te vallen en aangezien het pikkedonker was, werd met zowel groot- als mistlicht gereden.

In het kort: wat een route! De wegen hiervoor waren al prachtig, maar dit was het summum. De bochten, het uitzicht, iedereen die graag achter het stuur zit en een beetje uitdaging zoekt kan hier zijn lol op. Onze trouwe BMW hield zich kranig en 52 scherpe bochten later meldde de TomTom dat de snelweg in de buurt was. De laatste kilometers naar het hotel in Villach werden weggevroten, waar na het inchecken een welverdiend biertje werd genuttigd.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Om kwart over zes ‘s morgens ging de wekker in twee van de vijf kamers in een Pools hostel: het was tijd om op te staan, tijd om op te frissen en onze weg te vervolgen. De route van vandaag zou ons vanuit Polen via Tsjechië naar Slowakije brengen, om de dag te eindigen in Bratislava.

Vandaag zou voor het eerst (officieel) minder snelweg bevatten,  de organisatie had een route uitgestippeld die ons dwars door de binnenlanden zou leiden.

Het ochtenddeel van genoemde route dirigeerde ons over de Poolse ‘N-wegen’ (net als in Nederland eigenlijk de kinderversie van de A-wegen waar men allerhande beperkingen wordt opgelegd.) Deze N-wegen bevestigde het aloude vooroordeel dat Polen niet erg goed zijn in autorijden. Zo werden wij ingehaald door rammelfordjes die tegenliggende vrachtwagens compleet over het hoofd zagen,  zijn we gepasseerd door incomplete Renaultjes die onze BMW met gemak een halve meter korter had kunnen maken, en hebben we ternauwernood een onoplettende Skoda kunnen ontwijken die zich met alle geweld tussen ons en onze voorligger wilde persen.

Voor de lunch zijn we gestopt in het pittoreske ‘Zloty Stok’ tegen de grens van Tsjechië, hier hebben wij de enige Poolse vrouw gevonden die wel kon lachen (wij zijn tot de conclusie gekomen alles in Polen geld kost, dus ook een lach!) Het kleine doch vrolijke dametje had er geen moeite mee ons te voorzien van een echte Poolse goulash.  Opdracht 1 vervuld!

In hetzelfde dorp vonden wij een goed gesnorde meneer die ons graag van de berg zag rollen op zijn knalgele en toch iets te fout gepimpte scooter.  Geïmponeerd keken wij toe hoe Daniel op de strak bevlamde mobiel naar beneden kwam. Opdracht 2 was binnen!

In lokale klederdracht op de foto gaan was ook een van de opdrachten. Terwijl wij op zoek waren naar Volendamse taferelen kwamen we daar een aantal winkeltjes tegen met de o zo gewilde jurkjes in de bekende ‘ik-vouw-een-gordijn-om-me-heen’-stijl in de aanbieding! Bianca trachtte zich nog in deze gewaden te persen, er bleek echter al snel dat maatje ‘anorexia’ haar niet paste. Wanhopig besloten wij naar een uiteindelijk onvindbaar klederdrachtmuseum op zoek te gaan.

Eenmaal in Tsjechië transformeerde onze BMW van relaxte gezinsauto, zonder dat wij daar iets voor hoefden te doen, in een grommend racemonster. De ronkende zescilinder toonde zich heer en meester in de Tsjechische bergpasjes, en terwijl wij met een glimlach van oor tot oor en gillende banden door de bergen denderden bleek menig nieuwer en moderner auto het beest niet te kunnen temmen.

Met de camera op de voorruit snelde onze bolide over haarspeldbocht na haarspeldbocht, snuivend snakte zij naar meer, maar helaas moesten wij even stoppen omdat er een badkuip was gespot.
De badkuip was de derde te vervullen opdracht, iemand moest erin. Geen probleem. Robin took one for the team en verzonk tot zijn knieën in het hevig verontreinigd water, alvorens zich met alcoholhoudende gel te verschonen van het stinkende goedje wat zich water durfde te noemen. Hiermee was ook de opdracht ‘ga bij mensen in bad’ geïncasseerd.

Gretig als een dame op de motorkap van een versnellende musclecar nam onze BMW de opvolgende bochten, na de laatste bocht schudde zij met hetzelfde gemak haar wilde veren weer van haar af en liep ze met gemak de slechte Slowaakse wegen af richting het typisch Oost-Europese Bratislava.

Eenmaal aangekomen in Bratislava vervolgde wij onze weg richting het parlementsdistrict om helemaal op de top van een berg nabij een erg mooi kasteel te stoppen.  Het uitzicht was werkelijk fantastisch!

Zo mooi als deze plek was, zo verloederd was de gekozen campinglocatie. Het gehuurde chalet bleek niet meer dan een met insecten behangen blokhutje met vier opgestapelde IKEA bedden.  Ook het beloofde sanitair was ronduit smerig, of niet aanwezig. Volgens welgeïnformeerde bronnen zou er stroom aanwezig zijn in de ‘chalet’ dit bleek helaas niet meer dan een lamp te zijn. Met gezette tegenzin doken wij de met stof bedekte planken op, trokken het stinkende schapenwol over ons heen en sloten de luiken…

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Het verslag is wat later aangezien dag 3 een latertje was. Het vorige deel van dag 2 is hier te lezen.

Lekker fris en fruitig aan de dag begonnen. Dat moet ook wel al zit je als enige vrouw met drie mannen de helde dag in één auto. Wij zijn klaar om de Polen een handje te helpen met hun garbage.

Wij draaien onze hand niet om voor een dikke boomstam,  toiletpot of wasbak. Wij zijn harde werkers, aanpakkers en weten hoe we deze klus moeten klaren.

Het groepsgevoel is groot, we zijn vandaag met drie andere teams op pad geweest. Dat bleek achteraf niet voor niks.  Vol goede moed zijn we begonnen met het zoeken naar een boomstam van het juiste formaat. Is waarschijnlijk een oerinstinct  van de mannen. Lekker het bos in gaan en jagen…

Wij met z’n allen de mooie bospaden gaan  berijden, verharde wegen en onverharde wegen die ons uiteindelijk zal leiden naar onze trofee van de dag. Het hele bos ligt vol met grote mooie, goed geschapen en strak omlijnde boomstammen. Eentje waar je altijd al van hebt gedroomd en waar je liefs je eigen naam in wil laten graveren… Naar zo’n eentje waren aan het zoeken  4 UUR LANG!

We hebben door de modder geploeterd, door kuilen gedenderd en sommige auto’s waren zo laag bij de grond is dat ze (bijna) wilde afhaken. Maar de drive om die ene te vinden bleef.

Totdat we er achter kwamen dat het al bijna ging schemeren en we nog  dik 200 kilometer moesten afleggen naar de finish. We hebben ons geld op een paard gezet en dat betekend vandaag GEEN PUNTEN.  Die onvergetelijke tour door het bos kan niemand ons meer afpakken. Helaas Polen, wij hebben diep gefaald . Misschien zijn jullie daar zelf toch beter in…

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►